Ο θάνατος ως υπαρξιακή απογύμνωση Simone de Beauvoir – Ένας πολύ γλυκός θάνατος: Ο θάνατος ως υπαρξιακή απογύμνωση Στο έργο Une mort très douce (1964) –που στα ελληνικά αποδόθηκε ως Ένας πολύ γλυκός θάνατος (μτφρ. Γιώργος Ξενάριος, Μεταίχμιο)– η Simone de Beauvoir γράφει ένα χρονικό του θανάτου της μητέρας της. Ένα αφήγημα λιτό, στοχαστικό, φορτισμένο
Το σώμα που φιμώνεται
Ο ακρωτηριασμός, σε κάθε περίπτωση, δεν είναι μόνο φυσική τιμωρία. Είναι συμβολικός αφανισμός της φωνής. Ο πατριαρχικός κόσμος αφαιρεί τα εργαλεία της μαρτυρίας:
στη μία κόβεται η γλώσσα και τα χέρια
στην άλλη κόβεται η δημιουργικότητα, η αφή, η σχέση με τον κόσμο
Ο φόβος της φωνής της γυναίκας — ακόμα και πριν μιλήσει — είναι αυτός που γεννά την πιο βίαιη σιωπή.
Ανοιχτό κάλεσμα από τη Μαρία Χρονιάρη για κείμενα με θέμα τον Πατέρα. Δημοσίευση στο προσωπικό της blog. Προθεσμία συμμετοχής: 11 Ιουνίου.
Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με θεωρία, αλλά με ποίηση — την ποίηση της απώλειας του εαυτού, του άλλου, της θέσης στον κόσμο. Ο ψυχωτικός, στο βλέμμα του Μιλέρ, δεν απλά ένα ψυχικά ευάλωτο άτομο. Είναι κάποιος που δεν έλαβε ποτέ πρόσκληση στο τραπέζι του ανθρώπινου λόγου.
Στο Άγνωστο Εγώ, ο Jung δεν γράφει θεωρία — προφητεύει. Με γλώσσα κοφτερή και σκοτεινή, απογυμνώνει τον άνθρωπο από ρόλους και ιδεολογίες. Η ψυχή του δεν υπακούει. Η σκιά του δεν σιωπά. Μια λογοτεχνική κριτική για το πιο προσωπικό και ανήσυχο βιβλίο της ψυχαναλυτικής γραφής.
Η ζήλια είναι ανθρώπινη. Όταν αναγνωρίζεται και αντιμετωπίζεται, γίνεται ευκαιρία αυτογνωσίας. Όταν αρνείται ή καταπιέζεται, γίνεται απειλή για σχέσεις, καριέρες, ψυχισμό. Το ερώτημα δεν είναι αν υπάρχει, αλλά τι κάνουμε με αυτήν.
Η Πουπέτα δεν είναι απλώς ζώο· είναι συγγραφέας. Το αστείο μεταμορφώνεται σε λογοτεχνική αλληγορία για την αόρατη διαδικασία της γραφής, για τις ιδέες που ζουν «στο πίσω μπαλκόνι» του μυαλού μας.
«Έγραψε ένα τελευταίο ποίημα. Το άφησε πάνω στο πληκτρολόγιο. Πριν φύγει. Δεν είπα τίποτα. Δεν χρειάστηκε.»
Μια σκηνή μικρής απώλειας, μεγάλου συναισθηματικού φορτίου. Το ποίημα είναι το ίχνος, η σιωπηλή κληρονομιά. Δεν έχει τίτλο ούτε εξήγηση. Είναι το σύνορο ανάμεσα στη λέξη και στο συναίσθημα.
Το πραγματικό ερώτημα που θέτει ο Eagleton είναι:
Μπορεί το χιούμορ να είναι ηθικό;
Όταν γελάμε με τον «άλλον», τον απαξιώνουμε;
Όταν γελάμε με τον εαυτό μας, ξεγλιστράμε από την ευθύνη;
“Το χιούμορ μπορεί να παρηγορεί, αλλά και να καταστρέφει. Μπορεί να ελευθερώνει, αλλά και να κακοποιεί.”
Συνεπώς, δεν υπάρχει «αθώο» γέλιο – υπάρχει μόνο συνειδητό ή τυφλό γέλιο.
Καλώς ήρθες στην ψευδο-ψυχολογία του ίντερνετ.
Πίσω από την πλημμύρα των βίντεο για «πώς να αποφύγεις τοξικούς» και «σημάδια ναρκισσιστή», κρύβεται μια κουλτούρα απλουστευτικού ελιτισμού: Εγώ είμαι ο υγιής, οι άλλοι είναι προβληματικοί. Κι αυτό από μόνο του... δεν είναι κάπως ναρκισσιστικό;
Αν νιώθεις πως έχεις χάσει τον εαυτό σου στην προσπάθεια να αρέσεις, ή αν έχεις πληγωθεί από λόγια που σε στιγμάτισαν — αυτό το βίντεο είναι για σένα.