Οι ήρωες και ηρωίδες της Κατερίνας είναι χαμένοι στο πλήθος, φοβούνται αλλά τολμούν. Πονάνε αλλά τρίζουν τα δόντια και συνεχίζουν. Πέφτουν αλλά σηκώνονται ξανά. Και το κυριότερο, ονειρεύονται και ελπίζουν.
«Ο Σκυλοπνίχτης είναι ένα έργο που επιτρέπει πολλαπλές αναγνώσεις.»
Το να συγκινηθεί κανείς –να δακρύσει– μπροστά σε μια παιδική εικόνα δεν είναι αδυναμία. Είναι μαρτυρία ότι η τέχνη λειτούργησε. Ότι η γέφυρα ανάμεσα στην παιδική ψυχή και την ενήλικη εμπειρία χτίστηκε
Μια κριτική ματιά στη βράβευση βιβλίων που επαναλαμβάνονται σε ύφος και αίσθημα, χωρίς να ανοίγουν ουσιαστικά τα μάτια
Η ποίηση της Γώγου δεν τελειώνει. Σβήνει. Όπως και η ίδια, που έφυγε το 1993, έχοντας γράψει το ποίημα-σφραγίδα της ύπαρξής της. Για να τη διαβάσεις, πρέπει πρώτα να δεχτείς πως η
Ανοίγεις ένα από τα σύγχρονα, «ευαίσθητα» εικονογραφημένα βιβλία.
Λόγια απαλής υφής, συνειρμοί χωρίς κατεύθυνση, εικόνες χωρίς αφήγηση. Όλα φτιάχνουν μια ατμόσφαιρα — αλλά όχι μια εμπειρία.
Ο Roland Barthes το λέει με ακρίβεια:
«Η λογοτεχνία
Το σώμα που φιμώνεται
Ο ακρωτηριασμός, σε κάθε περίπτωση, δεν είναι μόνο φυσική τιμωρία. Είναι συμβολικός αφανισμός της φωνής. Ο πατριαρχικός κόσμος αφαιρεί τα εργαλεία της μαρτυρίας:
στη μία κόβεται η γλώσσα και τα
Ανοιχτό κάλεσμα από τη Μαρία Χρονιάρη για κείμενα με θέμα τον Πατέρα. Δημοσίευση στο προσωπικό της blog. Προθεσμία συμμετοχής: 11 Ιουνίου.
Η ζήλια είναι ανθρώπινη. Όταν αναγνωρίζεται και αντιμετωπίζεται, γίνεται ευκαιρία αυτογνωσίας. Όταν αρνείται ή καταπιέζεται, γίνεται απειλή για σχέσεις, καριέρες, ψυχισμό. Το ερώτημα δεν είναι αν υπάρχει, αλλά τι κάνουμε με αυτήν.
Το πραγματικό ερώτημα που θέτει ο Eagleton είναι:
Μπορεί το χιούμορ να είναι ηθικό;
Όταν γελάμε με τον «άλλον», τον απαξιώνουμε;
Όταν γελάμε με τον εαυτό μας, ξεγλιστράμε από την ευθύνη;
“Το χιούμορ μπορεί να παρηγορεί,