Στην αρχή δεν γνωρίζεις τίποτα. Μόνο μάτια γύρω σου και χέρια που σε κρατούν. Σε κοιτούν σαν να είσαι κάτι που πρέπει να ολοκληρωθεί. Σε αγγίζουν σαν να ξέρουν ήδη το σχήμα σου. Και αρχίζουν να σε γεμίζουν. Με λέξεις, κανόνες, με φόβους που δεν είναι δικοί σου. Σου μαθαίνουν πώς να στέκεσαι, πώς να μιλάς, πώς να σωπαίνεις.
Και σιγά σιγά ο κόσμος γίνεται ένα δωμάτιο όπου όλα έχουν θέση. Εκτός από εσένα. Τα χρόνια περνούν και μέσα σου μεγαλώνει κάτι αόρατο. Σαν θόρυβος κάτω από το δέρμα. Σαν ερώτηση που δεν λέγεται. Μέχρι που μια μέρα στέκεσαι απέναντι από τον εαυτό σου και νιώθεις πως κάποιος λείπει.
Όχι από το δωμάτιο. Από τη ζωή. Κοιτάς πίσω. Πρόσωπα, δρόμοι, υποσχέσεις. Όλα σωστά τοποθετημένα. Και όμως κάτι μέσα σου ψιθυρίζει: δεν γεννήθηκες για να χωράς. Τότε καταλαβαίνεις. Δεν είσαι το σχέδιο που σου έδωσαν. Δεν είσαι το όνομα που σου φόρεσαν, ούτε ο ρόλος που χρόνια τώρα έμαθες να παίζεις.
Είσαι το βήμα που ακόμη δεν έχει γίνει. Και ο δρόμος μπροστά ανοίγει ξαφνικά σαν ουρανός μετά τη θύελλα. Χωρίς χάρτη, δίχως οδηγίες. Μόνο εσύ και μια ελευθερία που μυρίζει ψυχή. Και για πρώτη φορά η ζωή δεν σε κρατά.
Σε περιμένει.
Μαρία Χρονιάρη
Διαβάστε επίσης:
