Επιστροφή
Ο άνθρωπος όσο κι αν διασκορπιστεί πάντα θα επιστρέφει στον εαυτό του. Όχι γιατί απαραίτητα το θέλει, αλλά επειδή δεν έχει πού αλλού να πάει. Η ζωή μάς στέλνει σε δρόμους που μοιάζουν νέοι, μα στο βάθος είναι επαναλήψεις του ίδιου μοτίβου. Του χαρακτήρα μας. Ο κόσμος απλώς αλλάζει τα σκηνικά. Το έργο μένει το ίδιο. Κι έτσι, ό,τι κι αν ζούμε, οι αγάπες, οι ήττες, δεν είναι παρά προσκλήσεις προς το ίδιο σημείο: το κέντρο μας. Το σημείο που δεν μετακινείται, όσο κι αν μετακινούμαστε εμείς.
Ο άνθρωπος νομίζει ότι αλλάζει επειδή κουράστηκε να αναγνωρίζει τον εαυτό του.
Αλλά, στην ουσία, αυτό που αλλάζει δεν είναι η ταυτότητα. Είναι η ψυχική και νοητική διαύγεια. Ξεφλουδίζει το δέντρο, αλλά οι ρίζες παραμένουν εκεί. Χάνεται η φωνή, μα συνεχίζει να καίει η μέσα μας φλόγα. Όταν μεγαλώνουμε, δεν γινόμαστε άλλοι. Γινόμαστε λιγότερο φοβισμένοι απέναντι σ’ αυτό που είμαστε.
Επιστρέφουμε πάντα στα σημεία που μας διαμόρφωσαν.
Στις μνήμες που δεν συζητήσαμε ποτέ, στις σιωπές που μας έμαθαν τι αντέχουμε, στις σχέσεις που άφησαν σημάδια πάνω στο δέρμα εντός. Και, όσο περνά ο καιρός, καταλαβαίνουμε ότι αυτά τα σημάδια δεν είναι τραύματα, αλλά συντεταγμένες. Πυξίδες που μας δείχνουν τον δρόμο πίσω, στο είναι μας.
Η επιστροφή στον εαυτό δεν είναι πάντα εύκολη υπόθεση. Θέλει πνευματική και ψυχική δουλειά. Έχει στιγμές που δεν μιλιούνται με λέξεις. Έχει αλήθειες που δεν θέλεις να τις ξέρεις. Έχει εκείνο το σφίξιμο στο στέρνο, που σε κάνει να καταλαβαίνεις πως, για να πας μπροστά, πρέπει να γυρίσεις προς τα μέσα.
Κάποιοι νομίζουν, ότι το να στραφείς εντός σου δεν έχει δυσκολίες.
Κι όμως, λαθεύουν. Είναι μεγάλη ευθύνη. Γιατί, όταν σταθείς απέναντι στον εαυτό σου χωρίς χειροκρότημα, χωρίς δικαιολογίες, τότε αρχίζει η πραγματική ενδοσκόπηση. Τα μέσα μάτια σου διδάσκουν την τέχνη τού να βλέπεις χωρίς να κρύβεσαι.
Μόνο εκεί καταλαβαίνεις πόση αλήθεια μπορείς να αντέξεις και πόση παρηγοριά μπορείς να προσφέρεις στον εαυτό σου χωρίς να ζητιανεύεις από αλλού. Και τότε συνειδητοποιείς πως η επιστροφή εντός ισούται με ευθυγράμμιση. Η στιγμή που ο εξωτερικός σου κόσμος συμβαδίζει επιτέλους με τον εσωτερικό. Που το «θέλω» παύει να πολεμά το «πρέπει» και που το «είμαι» δεν ντρέπεται το «ήμουν».
Όλα γύρω μας αλλάζουν με ρυθμό καταιγιστικό, αλλά ο άνθρωπος δεν χρειάζεται να τρέχει.
Χρειάζεται να καταλαγιάσει. Να αδειάσει από όσα μάζεψε χωρίς να τα θέλει. Να επιστρέψει εκεί όπου ο λόγος χάνει την ισχύ του και μένει μόνο το βλέμμα. Το απόλυτο μέτρο της αλήθειας. Κι όταν φτάνεις σε αυτό το σημείο, δεν σε νοιάζει πια τι θα γίνει μετά.
Γιατί έχεις βρει πάλι την αρχή σου. Και η αρχή σου είναι ο μόνος τόπος που δεν μπορεί να σε προδώσει. Εκεί, και μόνο εκεί, καταλαβαίνεις πως δεν χάθηκες ποτέ.
Απλώς χρειαζόταν να κάνεις τον κύκλο σου, για να επιστρέψεις στο σημείο που λέγεται Εσύ.
