Η Ματούλα Γεωργεδάκη μιλά για τον «Σκυλοπνίχτη»

«Ο Σκυλοπνίχτης είναι ένα έργο που επιτρέπει πολλαπλές αναγνώσεις.»

«Ο Σκυλοπνίχτης είναι ένα έργο που επιτρέπει πολλαπλές αναγνώσεις.»

Πίσω από το καθημερινό, το οικείο και το φαινομενικά «ανθρώπινο», αναδύεται μια υπόγεια βία, εκεί όπου η αγάπη γίνεται εξάρτηση και η φροντίδα, έλεγχος.
Με λόγο κοφτερό, λιτό και βαθιά φιλοσοφική ματιά, η συγγραφέας φωτίζει τη σύγκρουση ανάμεσα στο ένστικτο και στη λογική, στο «είμαι δικός σου» και στο «θέλω να υπάρχω μόνος μου».
Ένα έργο που ρωτά, χωρίς να χαρίζεται: ποιος τελικά πνίγει ποιον;

Τα σημάδια δεν είναι τραύματα, αλλά συντεταγμένες. Πυξίδες που μας δείχνουν τον δρόμο πίσω, στο είναι μας.

Το να συγκινηθεί κανείς –να δακρύσει– μπροστά σε μια παιδική εικόνα δεν είναι αδυναμία. Είναι μαρτυρία ότι η τέχνη λειτούργησε. Ότι η γέφυρα ανάμεσα στην παιδική ψυχή και την ενήλικη εμπειρία χτίστηκε έστω και για μια στιγμή.

Ένα παιδικό βιβλίο για την αποτυχία, τη φαντασία και την ταυτότητα ✍️ Κείμενο: Βίκυ Σγουρέλλη Λίγα λόγια για το βιβλίο Το «Μάντρα, Μάντρα, τι μαγειρεύεις;» (Εκδόσεις Ελληνοεκδοτική), της Γιώτας Κ. Αλεξάνδρου με εικονογράφηση της Αιμιλίας Κονταίου, είναι ένα παιδικό βιβλίο γεμάτο χιούμορ, ξόρκια και μικρές εκρήξεις ενοχής, που απευθύνεται στα παιδιά που νιώθουν λίγο αλλιώς

Λογοτεχνική και ψυχοδυναμική ανάλυση του «Γαλάζιου Κάστρου» της Montgomery, με πηγές, αποσπάσματα και σχόλιο στο επίμετρο της Λ. Οικονόμου.

🌱 Στον Κόσμο του Unspotted...
...διαβάζουμε Freire γιατί δεν μας αρκεί η διαπίστωση. Θέλουμε τη μεταμόρφωση.
Και αυτός ο Βραζιλιάνος ποιητής της ελευθερίας μας θυμίζει πως:
Η αληθινή παιδεία δεν είναι μετάδοση γνώσης. Είναι πράξη αγάπης.

Μια κριτική ματιά στη βράβευση βιβλίων που επαναλαμβάνονται σε ύφος και αίσθημα, χωρίς να ανοίγουν ουσιαστικά τα μάτια

Το βιβλίο αυτό είναι πολλά περισσότερα από μια ευχάριστη εικονογραφική άσκηση. Είναι μια παιδαγωγική πράξη μεταμόρφωσης, μια ευφυής πρόταση επαναπροσέγγισης της Τέχνης μέσα από τη στοχαστική δύναμη του παιχνιδιού.
Μετατρέπει την αμηχανία του «πώς να μιλήσω στα παιδιά για τον Ματίς ή τον Μουνκ;» σε αφορμή για ουσιαστική συζήτηση και οπτική απόλαυση.

Η «Γέφυρα του Τρολ» είναι μια ψυχαναλυτική παραβολή που προειδοποιεί: αν δεν σταθείς απέναντι στο Τέρας σου, θα καταλήξεις να το γίνεις. Αν δεν περάσεις τη γέφυρα, θα γίνεις το πλακάκι της. Αν δεν θυμηθείς ποιος ήσουν, θα ξεχάσεις ποιος είσαι.
Στον Gaiman, τα τέρατα είναι ευγενικά. Δεν κυνηγούν – περιμένουν.