Ήταν η ώρα που σχολούσα από τη δουλειά. Καταπονημένη, πονεμένη… μετά βίας κουβαλούσα το σαρκίο μου. Σαν τις αλυσίδες τις κολάσεως, έσερνα τις τρεις τσάντες με τα αμέτρητα τετράδια των μαθητών και
ΔΕΝ ΧΩΡΑΣ ΠΟΥΘΕΝΑ ΠΟΥΘΕΝΑ ΠΟΥΘΕΝΑ…. Διαπιστώσεων συνέχεια….κάτι η πανδημία (να την πάλι μπροστά μας!), κάτι η κλεισούρα, κάτι οι «φίλοι» που μας άφησαν με το στόμα ανοιχτό, κάτι τα γενέθλια που
ΠΑΝΔΗΜΙΑΣ ΣΟΦΙΑ…ΣΥΝΕΧΕΙΑ Δεν ξέρω για εσάς, εγώ όμως βαρέθηκα υπερβολικά την ενασχόληση με τα της πανδημίας..Κουράστηκα, σιχάθηκα, εξοργίστηκα...ακόμα και η λέξη με εκνευρίζει. Να μου πεις η κατάσταση είναι σοβαρή, οι
Δεν νομίζω ότι υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει αισθανθεί αυτό το συναίσθημα στα αρχικά στάδια της ζωή του τουλάχιστον. Η αναγνώριση του συναισθήματος αυτού και η έγκυρη αντιμετώπισή του εσωτερικά μπορεί
Οι λέξεις και μόνο τρομάζουν… η τελευταία φορά ! Ας μιλήσουμε λοιπόν για την τελευταία φορά, για εκείνη την φορά που σήμαινε το τέλος, το τέλος μιας σχέσης σημαντικής, που ήρθε στη
«Think outside the box» μου είπε να γράψω και αυτή είναι η συμβουλή της. Την γνωρίζω την Βάσω. Είμαι η καθηγήτρια του παιδιού της. Όταν ήρθε στον χώρο μου ήταν τρομαγμένη. Ξέρετε